Tarım ve Orman Bakanlığı tarafından hazırlanan Trabzon Tarımsal Yatırım Rehberi verilerine göre, özellikle meyve ve tarla tarımında verim sorunu dikkat çekti.
Veriler, tarım alanları ile ürün miktarları arasındaki dengenin bozulduğunu gösterirken, en çarpıcı tablonun tarla tarımında ortaya çıktığı gözlendi.
Trabzon tarımının temelini oluşturan meyve üretiminde ekili alanlar son dört yılda artış gösterdi. 2021'de 808 bin dekar olan meyve alanı, 2024'te 825 bin dekara ulaştı. Ancak üretim miktarı aynı dönemde istikrarlı bir artış göstermedi.
2021'de 325 bin ton olan meyve üretimi, 2023'te 301 bin tona gerilerken, 2024'te 329 bin tona yükseldi. Uzmanlar, iklim koşulları, bitki hastalıkları ve artan girdi maliyetlerinin üretimdeki dalgalanmada etkili olduğunu belirtiyor. Özellikle fındık ağırlıklı üretim yapısının, Trabzon tarımını iklim risklerine karşı daha kırılgan hale getirdiği vurgulanıyor.
Sebze üretimi ise daha sınırlı alanlarda yapılmaya devam etti. 2021'de 25 bin dekarın üzerinde olan sebze ekim alanları, 2024'te 24 bin dekara geriledi. Buna karşın sebze üretimi 26 bin ton seviyelerinde korunabildi.
Bu tablo, sebzede alan kaybına rağmen verimin büyük ölçüde sürdürülebildiğini, ancak üretimin yaygınlaştırılamadığını ortaya koydu.
En dikkat çekici düşüş tarla ürünlerinde yaşandı. Tarla tarım alanları 2021'de 113 bin dekar iken, 2024'te 240 bin dekara kadar çıktı. Buna rağmen üretim miktarı aynı dönemde 55 bin tondan 40 bin tona geriledi.
Alan artışına rağmen üretimin düşmesi, tarla tarımında ciddi bir verimlilik sorunu bulunduğunu gözler önüne serdi. Artan mazot, gübre ve işçilik maliyetleri, sulama altyapısındaki yetersizlikler ve üreticinin tarımdan uzaklaşması bu gerilemenin başlıca nedenleri arasında gösteriliyor.
Tarım uzmanları, Trabzon'da tarımsal sürdürülebilirliğin sağlanabilmesi için verim artırıcı desteklerin güçlendirilmesi, ürün çeşitliliğinin artırılması ve modern sulama yatırımlarının hızlandırılması gerektiğine dikkat çekiyor.
Mevcut tablo, Trabzon tarımında yalnızca alan büyüklüğünün değil, verimlilik ve planlamanın da hayati önem taşıdığını ortaya koyuyor.